شمارهٔ ۸۰ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)
همچون سبوی خالی، پر سازم از هوایش
در بزم او چو از دل بیرون کنم هوس را
تا کی نهان بماند سرمستی ام،کزین می
نکهت کند خبردار، صدکوچه ره عسس را
آن عندلیب مستم، کز سرزمین خواهش
می آورم به دامت، بر دوش خود قفس را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از عشق و شیفتگی خود به محبوب سخن می‌گوید. او می‌خواهد دلش را از آرزوهای بی‌ثمر خالی کند و خود را در بزم محبوب غرق کند. شاعر بیان می‌کند که دیگر نمی‌تواند سرمستی و شوق خود را پنهان کند و احساساتش همچون عطر در فضا پخش می‌شود. او به عشق خود (عندلیب) اشاره می‌کند و می‌گوید که با عشق خود قفس را بر دوش می‌آورد، یعنی با وجود داشتن مشکلات و محدودیت‌ها، همچنان به محبت و عشق پایبند است.