شمارهٔ ۱۵۴ طغرل احراری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و جاذبه‌ی معشوق می‌پردازد و نشان‌دهنده‌ی شدت احساسات شاعر است. شاعر در این متن می‌گوید که اگر ابروی معشوقش به کسی آسیب برساند، او به مقام بلندی دست می‌یابد و حتی جانش را می‌دهد. او برای لعل زیبای معشوقش تشنه‌است و آرزو دارد که از آن باده‌ای بنوشد که زندگی‌بخش باشد. در ادامه به بی‌عدالتی‌هایی که در جامعه وجود دارد اشاره می‌کند و می‌گوید کسی که بی‌گناهی را نعمت می‌دهد، در واقع نه به دیانت توجه دارد و نه انصاف. معشوق از حس زیبایی و محبت با او بی‌توجهی می‌کند اما با دیگران به نیکی رفتار می‌کند. شاعر به ناپایداری دوستی‌ها اشاره می‌کند و از دوری معشوقش می‌نالد و آرزو می‌کند که دست‌کم به او توجه شود. در نهایت، تلخی‌هایی از رنجش و ناکامی را در روابط خود به تصویر می‌کشد.