غزلیات — دیوان اشعار طغرل احراری

Name: غزلیات — دیوان اشعار طغرل احراری
Author: طغرل احراری

طغرل احراری / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۲ — ز عارض برقع افکندی کشودی روی زیبا را
شمارهٔ ۱ — غم تو تا نفس باقیست با من هر نفس بادا
شمارهٔ ۳ — حضور خویش خواهی جبر ما را
شمارهٔ ۴ — اگر به گوشه چشمی نظر کنی ما را
شمارهٔ ۵ — ماه من هرگه کشاید طره لبلاب را
شمارهٔ ۷ — شوخ من هرگه کشاید طره چون قیر را
شمارهٔ ۹ — اگر اینست تندی توسن جولان شتابش را
شمارهٔ ۱۰ — اگر اینست اکنون قدر رفعت آشنایش را
شمارهٔ ۶ — نزهت کویت برد رونق گلزار را
شمارهٔ ۸ — دارم هوای عشق تو عمریست بر سرا
شمارهٔ ۱۱ — نباشد التفاتی با من اکنون تیغ قاتل را
شمارهٔ ۱۲ — گر به عرض آرد تمنا حسرت ناکام را
شمارهٔ ۱۳ — گر قضا با من نویسد محنت ایام را
شمارهٔ ۱۹ — اگر هوشم کند چون شانه در زلفش شبیخون را
شمارهٔ ۱۶ — تا عروج باده زد دستی گریبان مرا
شمارهٔ ۲۱ — عرض حاجت می‌کند دل خسرو ناز تو را،
شمارهٔ ۱۵ — بس که شهد مدعا حال نشد کام مرا
شمارهٔ ۱۴ — هرکه را باشد نظر ترک قباپوش مرا
شمارهٔ ۱۷ — تا قضا کردست در قصر بلا بانی مرا
شمارهٔ ۱۸ — اینست اگر ساز بم و زیر جهان را
شمارهٔ ۲۰ — آفرین شست خدنگ چشم زهگیر تو را
شمارهٔ ۲۳ — تا به اوج دلبری زد اخترش دنباله را
شمارهٔ ۲۸ — ندارد میل الفت وضع آزادی‌پسند ما
شمارهٔ ۲۲ — هرکه نوشد از قضا گر جام مشحون تو را
شمارهٔ ۲۹ — بس که در کوه بلا هم‌سنگ فرهادیم ما
شمارهٔ ۲۴ — هرکه در دشت جنون بیند من دیوانه را
شمارهٔ ۲۵ — تا ز عکس خویش کردی سرفراز آیینه را
شمارهٔ ۲۷ — نباشد ذوق راحت کام ارباب معانی را
شمارهٔ ۲۶ — برد زلفش گرو از مشکلم آسانی را
شمارهٔ ۳۳ — بس که چون عنقا ز خاطرها فراموشیم ما
شمارهٔ ۳۲ — قامتی در زیر بار عشق خم داریم ما
شمارهٔ ۳۷ — هر کس که رخ تو دید جانا
شمارهٔ ۳۵ — چون نی گرفته ملک جهان را فغان ما
شمارهٔ ۳۶ — هرکه آمد به سوی خانه ما
شمارهٔ ۳۱ — تا به رخسار چو ماه او نظر داریم ما
شمارهٔ ۳۴ — هر کرا باشد گذر بر کلبه احزان ما
شمارهٔ ۳۰ — از هجوم اشک بر دریا گذر داریم ما
شمارهٔ ۳۹ — گر خرامد آن پری‌رو جانب گلزارها
شمارهٔ ۴۱ — اگر اینست با خوبان عالم آشنایی‌ها
شمارهٔ ۴۰ — عمرها شد می‌زنم در راه عشقش گام‌ها
شمارهٔ ۴۲ — ز خود بسیار دور افتادم از معنی قرینی‌ها
شمارهٔ ۴۵ - سیدجان — سنبل از آشفتگی زلف کژت یک پیچ و تاب
شمارهٔ ۴۴ — ای ز رخسار تو گل شرمنده در گلزارها
شمارهٔ ۳۸ — ای ز موج طلعتت نظاره در گرداب‌ها
شمارهٔ ۴۳ — ای بهار ناز بهر زینت گل‌ها بیا!
شمارهٔ ۵۰ — اگرچه دورم از نظاره رخسار یار امشب
شمارهٔ ۴۷ — می‌نماید بر لب جو عکس ماه من در آب
شمارهٔ ۵۲ — می‌رسد از ناله بر گردون لوای عندلیب
شمارهٔ ۴۹ — می‌برد لعل لب او نشئه از موج شراب
شمارهٔ ۵۱ — هرکس که گل چید از گلشن شب
شمارهٔ ۵۳ — نغمه عشاق باشد در نوای عندلیب
شمارهٔ ۴۶ - شمس‌الدین‌جان — شوخ بی‌باکی که کرده خانه مردم خراب
شمارهٔ ۴۸ — ماه در پیش رخت یک لمعه باشد از سراب
شمارهٔ ۵۵ — زهی آیینه را حیرت خیال عکس تصویرت
شمارهٔ ۵۴ - حبیب‌جان — حنا از خون مردم بسته دستت
شمارهٔ ۵۷ — اگر دل محو آن رخسار زیباست
شمارهٔ ۶۱ — تا نهال قامت او را صنوبر چاکر است
شمارهٔ ۶۰ — آنکه تسلیم سجود خاک پایش شد سر است
شمارهٔ ۵۹ - حبیب‌جان — حزین منشین که نوروز بهار است
شمارهٔ ۵۶ - حبیب‌جان — حیات طغرل از عشق حبیب است
شمارهٔ ۵۸ — هر کرا شوخ پری‌رخسار است
شمارهٔ ۶۳ — حیا پیراهن اندام ناز است
شمارهٔ ۶۴ — تا زلف تو در خرمن گل غالیه‌بیز است
شمارهٔ ۶۸ — جز عشق به عالم همه اوهام خیال است
شمارهٔ ۶۶ — خاکساری بس که ما را شهپر بال رساست
شمارهٔ ۶۹ — گرچه رنگ و بو دلیل و شاهد روی گل است
شمارهٔ ۶۷ — هر لحظه به دل از مژه‌ات زخم خدنگ است
شمارهٔ ۶۲ — تا زیر و بم نغمه مضراب تو ساز است
شمارهٔ ۶۵ — چند روزی در جهان ای عمر مهمانی بس است
شمارهٔ ۷۲ — بس که هستی همه سامان وجود عدم است
شمارهٔ ۷۰ — رفتن هوش از سرم تا ساربان محمل است
شمارهٔ ۷۵ — تا درین وادی غبار ما به دامان آشناست
شمارهٔ ۷۷ — شور دریای محبت موجی از آب من است
شمارهٔ ۷۶ — نغمه قانون هستی ساز مضراب فناست
شمارهٔ ۷۳ — فرصت عهد جهان از صبح هستی یک دم است
شمارهٔ ۷۴ — رندیم ما و بوقلمونی شعار ماست
شمارهٔ ۷۱ — در کشور ملاحت شاهی تو را تمام است
شمارهٔ ۸۰ — دلبرم پُر پُرجفا افتاده است
شمارهٔ ۷۹ — تیری که از کمان نگاه تو جسته است
شمارهٔ ۸۲ — بس که بی‌رنگی درین گلشن دلیل رنگ اوست
شمارهٔ ۸۴ — سرشکم دانه بی‌حاصل کیست؟!
شمارهٔ ۸۵ — قامت دلجوی او سرو گلستان کیست؟!
شمارهٔ ۸۱ — یکسر شرار عشقم و آهم زبانه است
شمارهٔ ۷۸ — عقیق از حسرت لعل تو خون است
شمارهٔ ۸۳ — باده رندان را شراب کوثری‌ست
شمارهٔ ۸۶ — سرخط مشق جنون زلف پریشان کیست؟!
شمارهٔ ۹۲ — ساقیا باده ده بهار گذشت
شمارهٔ ۸۷ — رخش امشب چراغ خانه کیست؟!
شمارهٔ ۸۸ — هیچ در ملک جهان چون او پری‌رخسار نیست
شمارهٔ ۹۳ — سرو نازش هر طرف با قامت دلجو گذشت
شمارهٔ ۸۹ — در طریق عشق کس را رهبری در کار نیست
شمارهٔ ۹۱ — حاجت من در دو عالم جز گل روی تو نیست
شمارهٔ ۹۰ — بس که در قصر جهان آبادی از معمار نیست
شمارهٔ ۹۵ — آمد و در پیش من از ناز جولان کرد و رفت
شمارهٔ ۹۶ — سرو من باز آ که تا سرو خرامان بینمت
شمارهٔ ۱۰۰ — هرکس که باشد همخانه صبح
شمارهٔ ۱۰۱ — گرچه در میخانه بر لب خنده‌ها دارد قدح
شمارهٔ ۹۴ — شب که در دل عکس خورشید رخ او جا گرفت
شمارهٔ ۹۹ — چاک است گویا پیراهن صبح
شمارهٔ ۹۸ — می‌کنم جان در غم او کندن جانم عبث
شمارهٔ ۹۷ — پریشان جعد سنبل از سر زلف سمن‌سایت
شمارهٔ ۱۰۵ — ندانم ساغر عشرت کرا سرشار می‌گردد
شمارهٔ ۱۰۳ — تا خیال ابرویش کردم سرم آمد به یاد
شمارهٔ ۱۰۴ — اگر شمع دلیل الفت ما رهنما گردد
شمارهٔ ۱۰۲ — باز از رنگ حنا شد پنجه دلدار سرخ
شمارهٔ ۱۰۷ — بت نامهربانم کی ز حال من خبر دارد
شمارهٔ ۱۰۸ — غبار سرمه تا در خانه چشمش وطن دارد
شمارهٔ ۱۰۹ - تاشقلی‌جان — تا کلک صنع چشم تو سرمشق ناز کرد
شمارهٔ ۱۰۶ — اگر آیینه بر روی تو عرض مدعا دارد
شمارهٔ ۱۱۳ — غنچه از لعل تو سبق گیرد
شمارهٔ ۱۱۲ - میرزا همدم — مانی چین نقش مطبوع تو در چین آورد
شمارهٔ ۱۱۱ — رنگ رخسار تو از رخسار گل ننگ آورد
شمارهٔ ۱۱۴ - شاه‌میرزا — شهاب‌آسا نگاهم از سپهر دیده می‌تازد
شمارهٔ ۱۱۰ — آتش عشق که خاکم تحفه بر باد آورد
شمارهٔ ۱۱۷ — مرا عشق تو تا سرمایه دنیا و دین باشد
شمارهٔ ۱۱۶ — مرا از عالم و آدم غم عشق تو بس باشد
شمارهٔ ۱۱۵ — زلف مشکین تا به دور ماه رویش هاله زد
شمارهٔ ۱۱۹ — هر کرا دل محو آن آیینه‌رخسار شد
شمارهٔ ۱۱۸ — هر کرا زلف عنبرین باشد
شمارهٔ ۱۲۰ — هر کرا چشم تو صهبا می‌کشد
شمارهٔ ۱۲۲ — تا کمند زلف او صد دل به یک مو می‌کشد
شمارهٔ ۱۲۳ — کتاب عارضش را تا سواد خط نمایان شد
شمارهٔ ۱۲۱ — از تبسم لعل او تا نشئه از مل می‌کشد
شمارهٔ ۱۲۵ - محیی‌الدین‌خان — ماه سیم‌اندام من هرچند عالی‌جاه شد
شمارهٔ ۱۲۴ — آه از دور فلک یک لحظه بر کامم نشد
شمارهٔ ۱۲۸ - بقاجان — به اوج دلبری روی تو تا ماه تمام آمد
شمارهٔ ۱۲۹ — شبی در خاطرم زلف تو آمد
شمارهٔ ۱۲۶ — ماه من امروز در مصر ملاحت شاه شد
شمارهٔ ۱۲۷ — تا نزاکت زان خرام قد دلجو می‌چکد
شمارهٔ ۱۳۲ — شبنم عرض ادب از چشم حیران ریختند
شمارهٔ ۱۳۰ — خوبرویان شیوه حیرت شعارم کرده‌اند
شمارهٔ ۱۳۱ - محیی‌الدین‌جان — مهر عشقش در ازل خط جبینم کرده‌اند
شمارهٔ ۱۳۳ — ساغر عیش ابد گرچه به دستم دادند
شمارهٔ ۱۴۰ - غلام‌جان — غنچه را لعل لبت دلخون کند
شمارهٔ ۱۳۶ - عبدالکریم — عشق را حسن تو قانون دگر پیدا کند
شمارهٔ ۱۳۷ - عبدالحمیدجان — عنبر زلف کژت بازار عنبر بشکند
شمارهٔ ۱۳۸ - باسط‌جان — باده عشق تو در هر دل اگر جوش کند
شمارهٔ ۱۳۹ - رحیم‌جان — رنگ و بوی باغ حسنت در چمن شور افکند
شمارهٔ ۱۳۵ — هر کجا آن شوخ گر صیدی به ابرو می‌زند
شمارهٔ ۱۳۴ — از نگه تیری به جانم آن کمان‌ابرو زند
شمارهٔ ۱۴۱ - احمدجان — ارغوان در پیش رخسار تو بیرنگی کند
شمارهٔ ۱۴۵ — دل به طاق ابروی او می‌ْپرستی می‌کند
شمارهٔ ۱۴۲ — یار به من باز جفا می‌کند
شمارهٔ ۱۴۴ — عارض چون ماهش از برقع نمایان می‌کند
شمارهٔ ۱۴۳ — غمزه مردم‌شکارت غارت جان می‌کند
شمارهٔ ۱۴۷ — تا قماش حسن او را کاروان از ناز بود
شمارهٔ ۱۴۶ — پرتو آیینه‌ام حیرت‌بیانی می‌کند
شمارهٔ ۱۴۹ — یاد ایامی که هر دم با منت پیغام بود
شمارهٔ ۱۴۸ — هرکجا شوق توام ساغر کش آمال بود
شمارهٔ ۱۵۲ — بود آن روز که چشمم به رخت باز شود
شمارهٔ ۱۵۵ — نرگس مست تو آلوی هراتم ندهد
شمارهٔ ۱۵۰ — صبح صادق از طلوع معنی‌ام آگاه بود
شمارهٔ ۱۵۱ - سید سلام — سرم به زیر قدوم تو گر غبار شود
شمارهٔ ۱۵۶ — ز جوش اشک در آبم گهربار اینچنین باید
شمارهٔ ۱۵۳ — تا شعاع مهر از جیب تو روشن می‌شود
شمارهٔ ۱۵۴ — زیر تیغ ابرویش صد مثل من گر سر دهد
شمارهٔ ۱۵۷ — بیا ای دل که نیرنگ و فسونت پر به کار آید
شمارهٔ ۱۵۸ — ای نگاه شفقت‌آمیزت مرا از جان لذیذ
شمارهٔ ۱۶۰ — در دل خیال آن قد رعنا نگاه دار
شمارهٔ ۱۵۹ — هرکجا گر گردبادی حلقه می‌سازد غبار
شمارهٔ ۱۶۱ — کس نباشد به سیر این گلزار
شمارهٔ ۱۶۴ — تا شنیدم از صبا افسانه‌های زلف یار
شمارهٔ ۱۶۵ — پرده صبح نگه را بر رخ دلدار در
شمارهٔ ۱۶۳ — آنقدر دارد صفا آیینه رخسار یار
شمارهٔ ۱۶۲ — بس که اندر باغ از جنت اثر دارد بهار
شمارهٔ ۱۶۷ — ای غنچه‌دهن لب تو شکر
شمارهٔ ۱۷۰ — ای خرام ناز تو چون جلوه طاووس نر
شمارهٔ ۱۶۸ — باز جانم شد فدای چشم خمار دگر
شمارهٔ ۱۷۲ — آه ازآن روزی که گردیدم من از وصل تو دور
شمارهٔ ۱۷۱ — ای روی تو آفتاب خاور
شمارهٔ ۱۷۳ — شب که با یاد رخت داشت دلم سوز و گداز
شمارهٔ ۱۶۹ — تا خیال صورتش شد دیده‌ام را جلوه‌گر
شمارهٔ ۱۶۶ — در حریم یار گر آری گذر
شمارهٔ ۱۷۵ — گرچه در راه محبت در تک و تازم هنوز
شمارهٔ ۱۷۸ — در غمت جان دادم و اما تو در نازی هنوز
شمارهٔ ۱۷۶ — بس که از زلف تو من خاطرپریشانم هنوز
شمارهٔ ۱۷۷ — رفت جان بر باد و دور از وصل جانانم هنوز
شمارهٔ ۱۷۹ — ای عارض گلگون تو از باده گهرریز
شمارهٔ ۱۷۴ — قامتم خم گشت آخر از غم بالای ناز
شمارهٔ ۱۸۱ — از تبسم لعل او چون غنچه خندان است و بس
شمارهٔ ۱۸۰ — هرچه جز عشقش مرا عار است و بس
شمارهٔ ۱۸۹ — گر نه‌ای صندل برو درد سر خمار باش
شمارهٔ ۱۸۳ — با زخم تغافل ز لب یار دوا پرس
شمارهٔ ۱۸۶ — یک نگاه از چشم مخمورش تو را باشد هوس
شمارهٔ ۱۸۴ — آهنگ کوهسار تو از گوش کر مپرس
شمارهٔ ۱۸۸ — گر زیان ظاهر نمایی در خیال سود باش
شمارهٔ ۱۸۵ — می‌روم از خویش هر ساعت ز دنبال نفس
شمارهٔ ۱۸۲ — بر رخش آیینه را یک چشم حیران است و بس
شمارهٔ ۱۸۷ — ز خون دیده من نامه به یار نویس
شمارهٔ ۱۹۰ — چند روزی بر بنای طاق غم معمار باش
شمارهٔ ۱۹۲ — هرکه را باشد چو من گر شوخ سیمین‌غبغبش
شمارهٔ ۱۹۱ — بنای عشق گرت هست خانه ویران باش
شمارهٔ ۱۹۳ - شمس‌الدین‌جان — شهادت بسملم از یک نگاه چشم مستستش
شمارهٔ ۱۹۵ — اگر بر قاصد نظاره بخشد رخصت بارش
شمارهٔ ۱۹۴ — ز خود چندان فراموشم که نآیم هیچ در یادش
شمارهٔ ۱۹۷ — ندانم گرمی خونی که دارد رنگ تأثیرش
شمارهٔ ۱۹۶ — هر کرا گر دلبرش باشد نباشد دل برش
شمارهٔ ۲۰۳ — می‌کند نظاره تا بر روی آن تنناز رقص
شمارهٔ ۲۰۴ — تا قضا زد خیمه هستی درین نیلی بساط
شمارهٔ ۲۰۵ — گر نه‌ای بلبل تو را از صحبت گل‌ها چه حظ؟!
شمارهٔ ۱۹۸ — چه خاصیت بود یارب نصیب چشم زهگیرش
شمارهٔ ۱۹۹ — هر کس که پر از باده عشق است ایاغش
شمارهٔ ۲۰۰ — بتی دارم که چتر مهر باشد زیب اورنگش
شمارهٔ ۲۰۱ — دمد صبح امید من اگر از شام هجرانش
شمارهٔ ۲۰۲ — چه امکان است گردد از دلم بیرون تمنایش
شمارهٔ ۲۰۹ — بس که شب تا روز از غم گریه‌ها دارد چراغ
شمارهٔ ۲۰۸ — تا شد از کتم عدم در ملک هستی بود شمع
شمارهٔ ۲۱۰ — از کمال روشنی در دیده شد جای چراغ
شمارهٔ ۲۱۲ — یار ما را پیرهن از برگ گل باشد لطیف
شمارهٔ ۲۱۱ — ای به خوبی در میان خوبرویان معترف
شمارهٔ ۲۰۶ — بید مجنون را به جز آشفتگی از بر چه حظ؟!
شمارهٔ ۲۱۳ — ای شوخ پریوشان آفاق
شمارهٔ ۲۰۷ — هر کس که دارد یک دلبر فیض
شمارهٔ ۲۲۰ — خوشا روزی که از مضمون طغرل
شمارهٔ ۲۱۸ — مرا شوریست بر سر از غم دل
شمارهٔ ۲۱۴ — ای لعل لب تو جان عاشق
شمارهٔ ۲۱۹ — بلند است از فلک مأوای بیدل
شمارهٔ ۲۲۱ — عالمی از روی او دارد گلستان در بغل
شمارهٔ ۲۱۶ — اگر خرامی به سوی چمن بدین نیرنگ
شمارهٔ ۲۱۵ — دارد چمن ز رونق فصل بهار رنگ
شمارهٔ ۲۱۷ - حبیب‌جان — حافظت از چشم بد بادا خداوند تعال
شمارهٔ ۲۲۶ — بس که آوردست نخل قامت دلدار گل
شمارهٔ ۲۲۷ — ای ز صبح عارضت شرمنده در گلزار گل
شمارهٔ ۲۲۳ — ای نرگس مستت چمن آرای تغافل
شمارهٔ ۲۲۲ — ای از بهار عارضت نظاره را جان در بغل
شمارهٔ ۲۲۸ — در محفل رقیبان رویت شکفته گل گل
شمارهٔ ۲۲۴ — لبت لعل و قدت طوبی رخت گل
شمارهٔ ۲۲۹ — تا به منشور سخن سرمشق طغرا گشته‌ام
شمارهٔ ۲۲۵ — گر کسی چیند ز باغ عارضت یک بار گل
شمارهٔ ۲۳۱ — برنمی‌آید برون از سینه آسان ناله‌ام
شمارهٔ ۲۳۴ — از آن روزی که من در حلقه زلف تو افتادم
شمارهٔ ۲۳۲ — کاش در بزم ادب من دلبری می‌داشتم
شمارهٔ ۲۳۳ — طرب‌پیمای عشقم خاکساری‌هاست معراجم
شمارهٔ ۲۳۵ — خجالت مایه‌ام وضع پریشانیست بنیادم
شمارهٔ ۲۳۶ — کتاب عشق می‌خوانم کنون فهم سبق کردم
شمارهٔ ۲۳۷ — به مضراب دگر قانون عشقت ساز می‌کردم
شمارهٔ ۲۳۰ — بشنود بلبل اگر اندر گلستان ناله‌ام
شمارهٔ ۲۳۸ — صفحه دل را ز موج باده تا مستر زدم
شمارهٔ ۲۴۰ — نوبهار ایجادم رونق حمل دارم
شمارهٔ ۲۴۳ — ای نهال قامتت نخل گلستان ارم
شمارهٔ ۲۳۹ - فیض‌الله‌جان — فروزد شمع رخسارش اگر در کلبه تارم
شمارهٔ ۲۴۴ — وه که محرم در حریمش غیر و من اندر درم
شمارهٔ ۲۴۱ - بقاجان — بنما رخ چو ماهت که ز دل برد قرارم
شمارهٔ ۲۴۲ - حبیب‌جان — حجاب از رخ فکن دلبر که زارم
شمارهٔ ۲۴۵ — ز معمار خرابی بس که همچون گنج معمورم
شمارهٔ ۲۴۶ — ندانم از چه استاد ازل کردست تخمیرم
شمارهٔ ۲۵۱ — حدیث زلف او خواهم خطی از هاله بنویسم
شمارهٔ ۲۴۹ — ادب سرمایه عشقم مپرس از شوخی نازم
شمارهٔ ۲۵۰ — هرگه ز ناز خندد آن جوهر تبسم
شمارهٔ ۲۴۷ — بساط هستی خود را به راهت خاک می‌سازم
شمارهٔ ۲۴۸ — به عالم خویش را از بی‌خودی افسانه می‌سازم
شمارهٔ ۲۵۳ — گرفتار کمند آن خم زلف بناگوشم
شمارهٔ ۲۵۲ — چو می از آتش شوق وصال یار در جوشم
شمارهٔ ۲۵۸ — نباشد جز حساب غم به جدول خط تقویمم
شمارهٔ ۲۵۶ — آبله شد سد ره منزلم
شمارهٔ ۲۵۵ — نشئه از میخانه تحقیق می‌خواهد دلم
شمارهٔ ۲۵۹ — ناله همان به که ز دل سر کنم
شمارهٔ ۲۶۰ — چو گل زین باغ یک دل غرق خونم
شمارهٔ ۲۶۱ — بیا ای باعث شور جنونم
شمارهٔ ۲۵۴ — ندانم شمع رخسار که روشن شد ز آمالم
شمارهٔ ۲۵۷ — ندانم نشئه از پیمانه چشم که در جامم
شمارهٔ ۲۶۴ - عبدالرشیدجان — عارضت آفتاب می‌گویم
شمارهٔ ۲۶۸ — زیر بار عشق تو قدم دو تا خواهد شدن
شمارهٔ ۲۶۳ — من از ساقی برای دفع غم توقیر می‌خواهم
شمارهٔ ۲۶۲ - عبدالهریم جان — عشق تو بلای جان و دینم
شمارهٔ ۲۶۹ — در غم عشق تو آخر ناتوان خواهم شدن
شمارهٔ ۲۶۶ - حبیب‌جان — حلاوت در دلم از عشق جانان
شمارهٔ ۲۶۵ — تا نگه از چشم حیران کرده‌ایم
شمارهٔ ۲۶۷ — مرحبا ای دلبر سیمین‌تن سیمین‌بدن
شمارهٔ ۲۷۷ — به یاد خنده آن لعل میگون
شمارهٔ ۲۷۰- باسط‌جان — با برگ رخسار گلت ای گل‌بدن خوارم مکن!
شمارهٔ ۲۷۱ — ای جفاجو اندکی قلب مرا تفریح کن
شمارهٔ ۲۷۳ — تا کشد از رخ نقاب آن ماه سیمین‌ساق من
شمارهٔ ۲۷۴ — آه از جوش صفای طبع معنی‌زای من
شمارهٔ ۲۷۲ — سواد سرمه شام است در چشم نگار من
شمارهٔ ۲۷۶ — شوخ شهرآشوب من گر بی‌حجاب آید برون
شمارهٔ ۲۷۵ - تاجی‌جان — تاب رخت ندارد خورشید طاق گردون
شمارهٔ ۲۷۸ — بتی دارم که صد میخانه باشد در کنار او
شمارهٔ ۲۸۰ — شوخی که بگذرد ز دل ما سنان او
شمارهٔ ۲۸۴ — دلبرم را هست گویا سیر صحرا آرزو
شمارهٔ ۲۸۲ — برد دلم را ز ره زلف سمن‌سای او
شمارهٔ ۲۷۹ — قدر مسیحا برد لعل سخندان او
شمارهٔ ۲۸۵ — از قامت بلندت قمری به لحن کوکو
شمارهٔ ۲۸۳ - مردانقلی — ماه تمام من که منم مستمند تو
شمارهٔ ۲۸۱ - سیدجان — سرو و صنوبر شد خجل از قامت زیبای او
شمارهٔ ۲۹۰ - در جواب گلشنی بخارایی — آن روز وعده تو سرآمد نیامدی
شمارهٔ ۲۸۶ — دل پیش تو کشف راز کرده
شمارهٔ ۲۸۷ — ای عشق بلای جان شدستی
شمارهٔ ۲۸۹ — یاد ایامی که سوی ما خرامی داشتی
شمارهٔ ۲۹۱ - عبدالاقدر — عارضت خورشید اوج دلبری
شمارهٔ ۲۹۲ — با لب لعل تو طوطی نکند هم‌سخنی
شمارهٔ ۲۹۳ — ای فلک داد از جفایت در چه حالم کرده‌ای؟!
شمارهٔ ۲۸۸ — ای غنچه خندان من از بوستان کیستی؟!