شمارهٔ ۲۵۲ طغرل احراری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و شوق وصال معشوق می‌گوید. او از احساس درونی‌اش که همچون می‌جوشد صحبت می‌کند و بیان می‌کند که اگر چه فغانش بلند است، اما در درون خاموش است. او به لطافت احساسش اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها غلام عشق‌اش است. عشق او به اندازه‌ای عمیق و شدید است که تمام وجودش را در بر گرفته و او را از دیگر چیزها غافل کرده است. او به جانش و وضعش در عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که در این عشق غرق شده و هیچ آرامشی ندارد. گذشته از این، او هیچ نوع پوشش یا حجاب دیگری جز عریانی عاشقانه‌اش نمی‌شناسد. در نهایت، او احساس می‌کند که در خواب عمیق عشقش غوطه‌ور است و دنیا برای او تعبیر دیگری ندارد.