شمارهٔ ۲۹۱ - عبدالاقدر طغرل احراری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت خاصی است که معشوق دارد. شاعر از زیبایی چهره و زلف‌های او به نحوی توصیف می‌کند که دیگران را به حیرت و اندیشه وامی‌دارد. معشوق به قدری دلربا و خوش‌اندام است که حتی اجرام آسمانی نیز به خاطر او حسرت می‌خورند. شاعر از احساسات شدید خود نسبت به معشوق می‌گوید و ابراز می‌کند که هیچ شاعری نمی‌تواند به خوبی از زیبایی او بگوید و در این موضوع احساس ننگ دارد. در کل، شعر به بیان احساسی عمیق و شگفتی از زیبایی معشوق می‌پردازد.