شمارهٔ ۵۷ - نشان عاشقی ترکی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیان می‌کند که عشق و محبت به خوبی‌ها و معشوقان امری غیرقابل تغییر و ثابت است و هیچ چیز دیگری در دنیا برای شاعر مهم‌تر از عشق و شراب نیست. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که در دنیا هر چیزی ممکن است، اما او تنها به شیشه و ساغر عشق خود راضی است و از آن لذت می‌برد. همچنین، نشانه عاشقی را کاهش یافتن و لاغر شدن می‌داند و می‌گوید که معشوق هرگز از عشق و زیبایی خود کاسته نمی‌شود. شاعر از زاهدانی که توبه می‌کنند، انتقاد می‌کند و این را نشانه‌ای از بی‌رحمی می‌داند. او روز ازل را به یاد می‌آورد که قضا و قدرش نوشیدن شراب بوده و از آن زمان در فراق عشقش باقی مانده است. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که دیگر نخواهد دید که معشوقی بهتر از عشق و میخانه پیدا کند.