فصل اول - لطیفهنگاریها — دیوان اشعار ترکی شیرازی
فهرست شعرها
- شمارهٔ ۴ - صید صحرا — تو را که گفت که بگشای روی زیبا را
- شمارهٔ ۵ - آب بقا — ای همایون پی و فرخ رخ و فرخنده لقا!
- شمارهٔ ۶ - زلف پریشان — جانا سر و جان فدیه بر جان تو بادا
- شمارهٔ ۱ - حب احمد و آل — نمیدانم چه می بود اینکه ساقی داشت در مینا
- شمارهٔ ۸ - قامت رعنا — ای رخت چون صبح عید و گیسویت چون شام یلدا
- شمارهٔ ۳ - خنجر مژگان — چشم تو و خط و خالت ای بت رعنا!
- شمارهٔ ۷ - خم زلف — مکن ز شانه پریشان، کمند گیسو را
- شمارهٔ ۲ - آفتاب روشن — ساقی به جام ریز ز مینا شراب را
- شمارهٔ ۱۵ - آهوان صحرا — چشم تو به یک کرشمه ای یارا!
- شمارهٔ ۱۳ - قرص خورشید — نگار شوخ شنگ سر و بالا
- شمارهٔ ۱۱ - آهسته رو — در راه عاشقی ست مرا استوار پا
- شمارهٔ ۱۲ - اشک بصر — میل دارم که ببوسم رخ همچون قمرت را
- شمارهٔ ۱۶ - درد عاشق — حسن تو شکسته نور مهتاب
- شمارهٔ ۱۴ - ترک عشقبازی — زاهد چرا؟ همی شکنی ساغر مرا
- شمارهٔ ۹ - زمان وصال — دیشب به ماه روی تو دیدم حلال را
- شمارهٔ ۱۰ - منصب شاهانه — قدمی رنجه کن ای دوست! به کاشانه ما
- شمارهٔ ۲۱ - طالع فیروز — عجب شوری است بر سر دارم امشب
- شمارهٔ ۲۳ - قبلهٔ ابرو — دل برده زمن دلبرکا! غمزه و نازت
- شمارهٔ ۲۴ - زخم عشق — همچو من، سوخته جانی به همه عالم نیست
- شمارهٔ ۱۸ - فرقت دلدار — آن پری کز من به یغما برده آرام و شکیب
- شمارهٔ ۱۷ - کوی حبیب — دلشده گانیم ما، بر سر کوی حبیب
- شمارهٔ ۲۲ - لعل درفشان — جانا! شکن میفکن بر طاق ابروانت
- شمارهٔ ۲۰ - وصال دوست — نازنینا! رحم کن بر این غریب
- شمارهٔ ۱۹ - دو زلف پر خم — پرده بردار از رخ چون آفتاب
- شمارهٔ ۲۹ - حلقهٔ رکاب — رویت ای صنم! ماه نخشب است
- شمارهٔ ۲۵ - دیدهٔ دریایی — ساقی چه می ایی بود که در ساغر من ریخت
- شمارهٔ ۲۷ - حلقهٔ چشم — قسم جانا! به جان دوستانت
- شمارهٔ ۲۸ - خورشید منیر — مستی اگر از شرب نبید است و شراب است
- شمارهٔ ۳۲ - صد هزار دست — جانا! مکش به زلف چو مشک تتار، دست
- شمارهٔ ۲۶ - درای کاروان — لب لعلت، مرا آرام جان است
- شمارهٔ ۳۱ - سرو صنوبر — باز این تویی بتا! که خطت مشک و عنبر است
- شمارهٔ ۳۰ - آه آتشبار — قدت چو سرو و، رخسارت چو ماه است
- شمارهٔ ۳۸ - مشک ختن — ای که دلم سوی توست! کعبهٔ من کوی توست
- شمارهٔ ۳۶ - ناوک غمزه — حوری صنمی، به کیش زرتشت
- شمارهٔ ۳۹ - زلف گره گیر — باز دیوانه شدم من، غل و زنجیر کجاست؟
- شمارهٔ ۴۰ - گلشن وصل — از من ای دوست! تو را مهر بریدن عجب است
- شمارهٔ ۳۴ - آه سحرگاه — آنکه هر شب به فلک، شعله کشد آه من است
- شمارهٔ ۳۷ - گل بیخار — چون گل رویت گل گلزار گویی هست، نیست
- شمارهٔ ۳۳ - هزار انگشت — اگر زنی به دل زخمم ای نگار، انگشت
- شمارهٔ ۳۵ - دل می طپد — ای چشمهٔ حیوان خجل از لعل لبانت
- شمارهٔ ۴۱ - شرط دوستی — روز نخست، دل به تو دادم عبث عبث
- شمارهٔ ۴۵ - گل سرخ — ای عارض زیبای تو همرنگ گل سرخ!
- شمارهٔ ۴۴ - شب تا به صبح — در فراقت ای بت سیمین برم، شب تا به صبح
- شمارهٔ ۴۷ - جای دلبر — باشد به سرم هوای دلبر
- شمارهٔ ۴۶ - قامت دلجو — ای باد! اگر روی، به سر کوی دلبرم
- شمارهٔ ۴۲ - طلعت آفتاب — ای قدت راست تر، ز شاخهٔ ساج!
- شمارهٔ ۴۳ - صفای صبح — جان زنده می شود ز دم جان فزای صبح
- شمارهٔ ۴۸ - نخل نیکی — تا کی؟ ای دل! تو گرفتار جهان خواهی شد
- شمارهٔ ۵۰ - لعل گهربار — آن یار دل آرا که بلای دل ما شد
- شمارهٔ ۵۱ - زلف خم اندر خم — ای خوش آن کس که چو تو طرفه نگاری دارد
- شمارهٔ ۴۹ - یاقوت لب — تا مَهِ روی تو از پرده عیان می‌گردد
- شمارهٔ ۵۲ - یار دلنواز — دوباره بر تنم آن جان رفته باز آید
- شمارهٔ ۵۴ - یک اشاره — عشق بازی مرا، هوس باشد
- شمارهٔ ۵۶ - گوهر اشک — به فلک، بانگ ناله ام بر شد
- شمارهٔ ۵۳ - راحت جان — تا قد سرو تو در باغ دلم، موزون شد
- شمارهٔ ۵۵ - شور عشق — ز چین زلف پر چینت دلم بیرون نخواهد شد
- شمارهٔ ۶۱ - لوح دل — بیاور قاصدا! از یار، کاغذ
- شمارهٔ ۵۷ - نشان عاشقی — هوای عشق خوبانم برون از سر نخواهد شد
- شمارهٔ ۵۸ - نسیم بهشت — رخت چو ماه دو پنج و چهار را ماند
- شمارهٔ ۶۰ - گوهر شهوار — تا چند دلم خسته و بیمار بماند
- شمارهٔ ۶۲ - مژده وصل — ای صبا! نکهتی از شیراز بیار
- شمارهٔ ۶۴ - آب جنت — ای پیکرت لطیف تر از مخمل و حریر!
- شمارهٔ ۶۳ - قرص قمر — آفتاب رویت ای قرص قمر!
- شمارهٔ ۵۹ - باد صبا — خوش والدی که چون تویی او را ولد بود
- شمارهٔ ۶۹ - پند حکیمانه — ساقی قدمی نه سوی میخانه تو امروز
- شمارهٔ ۷۰ - رایحهٔ مشک — شورچه شرابی ست که بر سر زده ای باز
- شمارهٔ ۷۲ - قبله نما — جانا! زلب لعل تو یک بوسه مرا بس
- شمارهٔ ۷۱ - محرم راز — راز عشق تو با که گویم باز
- شمارهٔ ۶۶ - مرغ موسیقار — یار بی پرده شد سوی بازار
- شمارهٔ ۶۵ - طفل اشک — ای رخت چون صبح روشن، گیسویت چون شام تار!
- شمارهٔ ۶۷ - مینای عشق — ساقی سیمین عذار، خیز و صراحی بیار
- شمارهٔ ۶۸ - راه نجات — ای دل! از خواب شو دمی بیدار
- شمارهٔ ۷۸ - تشخیص — دل، به دیدار روی توست حریص
- شمارهٔ ۷۷ - سمند ناز — ای به وصلت، من خراب حریص!
- شمارهٔ ۸۰ - قبلهٔ ابرو — به زیر زلف تو رخشنده چهرهٔ مطبوع
- شمارهٔ ۷۴ - پیر مغان — شنو تو این سخن ای زاهد مرقع پوش!
- شمارهٔ ۷۵ - گوی سعادت — ای سرو قبا پوش من ای دلبر مهوش!
- شمارهٔ ۷۳ - شب هجران — آن پری چهره نگاری که منم خاک درش
- شمارهٔ ۷۶ - رخصت جلوس — ساقی بده پیمانه‌ای از آن می مجوس
- شمارهٔ ۷۹ - راه عاشقی — تا به گرد رخ تو سر زد خط
- شمارهٔ ۸۴ - شام فراق — اگر به دست من افتد شبی زمام فراق
- شمارهٔ ۸۳ - رشک بهشت — صورتت بسکه نازک است و لطیف
- شمارهٔ ۸۲ - برق آه — جانا!مکش به قتل من بی گناه تیغ
- شمارهٔ ۸۶ - بنده عشق — خوشا عشق و خوشا دارندهٔ عشق
- شمارهٔ ۸۷ - ستاره افلاک — چند باشی پریرخا! بی باک
- شمارهٔ ۸۱ - آبشار باغ — بر خیز تا رویم به سیر بهار باغ
- شمارهٔ ۸۸ - صف مژگان — چندای شوخ پری چهره!تو باحیله و رنگ
- شمارهٔ ۸۵ - سودای عشق — آفرین بر نام روح افزای عشق
- شمارهٔ ۹۵ - اشتیاق رخ دوست — اگر چه در نظر خلق خاکسارانیم
- شمارهٔ ۹۶ - نگار سیم اندام — ای که از دوری تو بی تابم!
- شمارهٔ ۹۴ - دل تنگ — باز عشق آمد و زد خیمه به صحرای دلم
- شمارهٔ ۹۱ - کشتی امید — بیا ای ساقی شیرین شمایل!
- شمارهٔ ۹۰ - صبح وصال — ای رخت! ماه تمام و، خم ابروت هلال
- شمارهٔ ۸۹ - بادهٔ گلرنگ — بیار ساقی گل چهره باده یگلرنگ
- شمارهٔ ۹۲ - درس عشق — روز اول که دل به تو دادم
- شمارهٔ ۹۳ - انگشت نما — ای خاک کف پای تو بود تاج سرم!
- شمارهٔ ۱۰۲ - رخ خوبان — سر چه باشد که فدا بر سر پیمان نکنم
- شمارهٔ ۹۸ - صد هزار چشم — تا باز کرده ام به تو ای گل عذار، چشم!
- شمارهٔ ۹۹ - سوز تب عشق — ساقی بده امروز یکی جام شرابم
- شمارهٔ ۱۰۱ - نهال بخت — چه زحمت‌ها که من از گردش اختر نمی‌بینم
- شمارهٔ ۱۰۰ - عشق و عاشقی — ز عشق و، عشقبازی پیشه‌ای خوش‌تر نمی‌بینم
- شمارهٔ ۱۰۳ - چشمهٔ حیوان — در چمن بی قدت ای سرو خرامان چکنم!؟
- شمارهٔ ۱۰۴ - مهر علی — ز دلبر تا بود جان در تنم دل برنمی‌گیرم
- شمارهٔ ۹۷ - فیض روح القدس — گرچه انداخته زلفت گرهی سخت به کارم
- شمارهٔ ۱۰۷ - کفران نعمت — شرط محبت است غم جان نداشتن
- شمارهٔ ۱۱۱ - مقام عاشقی — فصل گل است ساقیا شیشهٔ پر شراب کو؟
- شمارهٔ ۱۰۹ - مرغ سحرخیز — حاشا که ز شمشیر تو پرهیز کنم من
- شمارهٔ ۱۰۶ - همت خضر — نذر کردم گر از این کشور ویران بروم
- شمارهٔ ۱۰۸ - زلف عنبرین — ای رخت چون ماه تابان! وی خطت چون مشک چین
- شمارهٔ ۱۱۲ - رنگ شقایق — ای شوخ دلا زار من ای دلبر مه رو!
- شمارهٔ ۱۰۵ - پیروی نفس — ما سرخوش و ساغر زده و مست و ملنگیم
- شمارهٔ ۱۱۰ - نافهٔ آهو — این که داری به سردوش، کمند است نه گیسو
- شمارهٔ ۱۱۶ - گنج شایان — ای جمالت! زماه تابان به
- شمارهٔ ۱۲۰ - رخ افروخته — دوش آمد دلبرم با چهرهٔ افروخته
- شمارهٔ ۱۱۴ - برگ گل — تا به رخ آن سیمتن رنگین نقاب انداخته
- شمارهٔ ۱۱۹ - عاشق و مفتون — ای عارض نیکوی تو از قرص قمر به
- شمارهٔ ۱۱۷ - سوختن در عشق — بیا ساقی خرابم کن، خراب از یک دو پیمانه
- شمارهٔ ۱۱۸ - گلبرگ تر — شبی آیم به بالای سرت آهسته آهسته
- شمارهٔ ۱۱۵ - صید گرفتار — پیش از این ای صنم! آزار من زار مده
- شمارهٔ ۱۱۳ - فخر کاینات — من آدمی به چشم ندیدم مثال تو
- شمارهٔ ۱۲۱ - در و مرجان — ای که در حسن، ماه تابانی
- شمارهٔ ۱۲۳ - آیینهٔ دل — تو به دین حسن که در پرده،دل از خلق ربایی
- شمارهٔ ۱۲۲ - مس وجود — رو بر نتابم از تو گرم تیر می زنی
- شمارهٔ ۱۲۶ - بوی پیرهن — دلم فتاده در آن زلف پر شکن که تو داری
- شمارهٔ ۱۲۸ - قرص آفتاب — جانا! چرا نپوشی بر روی خود نقابی؟
- شمارهٔ ۱۲۵ - شب معراج — تا که از پرده جلوه بنمودی
- شمارهٔ ۱۲۴ - بهای بوسه — گر بدین سان کنی تو جلوه گری
- شمارهٔ ۱۲۷ - نکهت عنبر — آنانکه ز عشق تو مرا طعنه زنندی
- شمارهٔ ۱۳۳ - آهوی دشت ختن — بس که ای شوخ پری چهره تو نازک بدنی
- شمارهٔ ۱۳۱ - بهشت جهان — هزار مرتبه گفتی که از غمم برهانی
- شمارهٔ ۱۳۲ - بوی مشک — ای پری چهره تو از صلب کدامین پدری!
- شمارهٔ ۱۲۹ - بادهٔ عشق — دلم باشد اسیر خوب رویی
- شمارهٔ ۱۳۶ - اختر رخشنده — ای خاک سر کویت، کحل الصبر عاشق!
- شمارهٔ ۱۳۰ - منزل عشق — رویی چگونه رویی، روشن چو ماهتابی
- شمارهٔ ۱۳۵ - گلبن رعنایی — تا چند نگارا تو! بدخوی و ستمکاری
- شمارهٔ ۱۳۴ - دلبر پریوش — رویی چگونه رویی، چون ماه آسمانی
- شمارهٔ ۱۳۷ - خطا پوش — یا رب! تو خالقی و، توانا و، قادری