شمارهٔ ۷۵ - گوی سعادت ترکی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به معشوق خود، که او را با صفات زیبایی توصیف کرده، خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که بیشتر از زلف‌های آشفته‌اش آزاد باشد. عاشقانه و با درد، از تاثیر نگاه معشوق بر خود سخن می‌گوید و گویی که آن نگاه کافی است تا دل او را بکشاند. او همچنین از بی‌نوری زندگی‌اش بدون جمال معشوق و از زیبایی خاص خال معشوق صحبت می‌کند که همچون آتش در دلش است. شاعر دل باخته‌ای است که به زیبایی‌ها و خوبی‌های معشوقش در قالب‌های مختلف اشاره دارد و از او می‌خواهد که گنجینه سعادتش را به او بدهد. در نهایت، شاعر از ارتباط معشوق با شخصیت‌های بزرگ و تاریخ‌ساز مانند نبی و علی (ع) سخن می‌گوید تا عظمت و اهمیت او را بیشتر نمایان کند.