نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۸۶ - بنده عشق ترکی شیرازی

ترکی شیرازی / فصل اول - لطیفه‌نگاری‌ها / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

خوشا عشق و خوشا دارندهٔ عشق

خوشا آن کس که باشد زندهٔ عشق

زقید خود پرستی گشت آزاد

هر آن کس گشت از جان، بندهٔ عشق

نمی ماند نشان ظلمت آنجا

که تابد اختر تابندهٔ عشق

تجلی گر نکردی حسن معشوق

کجا عاشق شدی جویندهٔ عشق

فضای قلب عاشق، گشت روشن

عجب دندان نما شد خندهٔ عشق

ره عشق است بس راهی خطرناک

به منزل کی رسد ترسندهٔ عشق

بحمدالله که شد ز اغیار خالی

دل «ترکی» که شد آکنده عشق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و ارزش عشق اشاره دارد و بیان می‌کند که عشق، انسان را از خودپرستی آزاد می‌کند و او را به زندگی واقعی می‌برد. شاعر می‌گوید که جایی که عشق وجود دارد، تاریکی نمی‌تواند باقی بماند و عشق، نور و روشنی به دل عاشق می‌بخشد. همچنین اشاره می‌کند که راه عشق پرخطر است و ترس از آن مانع رسیدن به منزلت عشق نمی‌شود. در نهایت، دل عاشق خالی از دلسردی‌ها و موانع است و تنها پر از عشق می‌باشد.