شمارهٔ ۱۷ - محراب دعا ترکی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر درباره زیبایی و جذابیت محبوبی است که به آن اشاره می‌کند. آفتاب و ماه به خاطر وجود او شرمنده و پنهان می‌شوند. او شبیه سروی است که بر زمین پا می‌گذارد و هر که او را ببیند آرزو می‌کند که ای کاش خاک او می‌بود. ابروی محبوب به مانند محرابی برای دعاست که دعاها به آن‌جا مستجاب می‌شود. شاعر از چهره محبوبش یاد می‌کند که خون می‌چکد و این نشان از شکوه او دارد. رابطه شاعر با محبوبش متقابل است؛ او عجز و نیاز دارد و محبوب خشم و نگاه تند. در نهایت، محبوب با لباس نیلی و کلاهی سیاه دیده می‌شود و این روز را روزی می‌داند که آفتاب از مغرب طلوع خواهد کرد و سرخی دست او به خون عاشقان شبیه است.