شمارهٔ ۱۹ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به عید نوروز و جشن‌های گذشته اشاره می‌کند و با حسرت از افت جامعه و ویرانی کشور می‌گوید. او از هموطنان خود می‌پرسد که شکوه و عظمت ایران کجا رفته و جلال و ناموس وطن و زحمات وزیران در کجا قرار دارد. شاعر به یاد روزهایی می‌افتد که غرشی چون شیران در سرزمین ایرانیان بود و پیش‌بینی می‌کند که روزی دوباره هنر و شکوه ایرانی به نمایش درخواهد آمد.