شمارهٔ ۶۷ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نقد ستمگران و حاکمان ظالم می‌پردازد که برای لذت‌جویی خودشان، زندگی دیگران را نابود می‌کنند. شاعر اشاره می‌کند که این حاکمان، میراث‌های تاریخی را به نابودی می‌کشانند و تنها به فکر خوشگذرانی خود هستند. جشن و ماتم به یک معنا برای آنها جلوه‌گری می‌کند، در حالی که مردم در رنج و گرسنگی به سر می‌برند. شاعر به وضعیت بد اقتصادی و اجتماعی و نابرابری‌های موجود انتقاد می‌کند و تأکید دارد که این وضعیت به هیچ عنوان قابل قبول نیست، در حالی که زندگی مردم به فراموشی سپرده شده است. هم‌چنین، او از شکرگزاری برای نعمت‌های نابرابر انتقاد می‌کند، در حالی که مردم روز به روز در سختی زندگی می‌کنند.