غزلیات — دیوان اشعار فرخی یزدی

فرخی یزدی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

• شمارهٔ ۱ — گلرنگ شد در و دشت، از اشکباری ما
• شمارهٔ ۶ — در سیاست آنکه شاگرد است طفلِ مکتبی را
• شمارهٔ ۵ — گر که تأمین شود از دستِ غم آزادیِ ما
• شمارهٔ ۲ — دوش یارم زد چو بر زلف پریشان شانه را
• شمارهٔ ۸ — به هنگامِ سیه‌روزی عَلَم کن قَدِّ مردی را
• شمارهٔ ۳ — بی‌سر و پایی اگر در چشم خوار آید ترا
• شمارهٔ ۷ — ز بس ای دیده سر کردی شبِ غم اشکباری را
• شمارهٔ ۴ — ای که پرسی تا به کی دربند دربندیم ما
• شمارهٔ ۱۱ — سرپرست ما که می‌نوشد سبک رطل گران را
• شمارهٔ ۱۳ — زد فصل گل چو خیمه به هامون جنون ما
• شمارهٔ ۱۵ — شبیه ماه مکن طفل خردسال مرا
• شمارهٔ ۹ — می‌دهد نیکو نشان کاخی مکانِ فتنه را
• شمارهٔ ۱۴ — با دل آغشته در خون گرچه خاموشیم ما
• شمارهٔ ۱۲ — غارت غارتگران شد مال بیت المال ما
• شمارهٔ ۱۶ — همین بس است ز آزادگی نشانهٔ ما
• شمارهٔ ۱۰ — باز گویم این سخن را گرچه گفتم بارها
• شمارهٔ ۲۱ — زاهدا چند کنی منع قدح‌نوشی را
• شمارهٔ ۲۲ — با آنکه کسی نیست به وارستگی ما
• شمارهٔ ۲۳ — باور نکنی گر غم دل گفتن ما را
• شمارهٔ ۱۹ — با بتی تا بطی از بادهٔ ناب است مرا
• شمارهٔ ۲۴ — شرط خوبی نیست تنها جان من گفتار خوب
• شمارهٔ ۱۸ — تا دیده دلم عارِضِ آن رَشکِ پری را
• شمارهٔ ۲۰ — سخت با دل، دل سخت تو به جنگ است اینجا
• شمارهٔ ۱۷ — از بس که غم به سینهٔ من بسته راه را
• شمارهٔ ۲۷ — چون شرط وفا هیچ به جز ترک جفا نیست
• شمارهٔ ۲۶ — با فکر تو موافق ناموس انقلاب
• شمارهٔ ۲۵ — نای آزادی کند چون نی نوای انقلاب
• شمارهٔ ۳۰ — از قناعت خواجه گردون مرا تا بنده است
• شمارهٔ ۳۲ — آن طایری که در قفس تنگ خانه داشت
• شمارهٔ ۲۸ — در کف مردانگی شمشیر می‌باید گرفت
• شمارهٔ ۳۱ — در چمن تا قدِ سروِ تو برافراخته است
• شمارهٔ ۲۹ — زندگانی گر مرا عمری هراسان کرد و رفت
• شمارهٔ ۳۳ — هرگز دلم برای کم و بیش غم نداشت
• شمارهٔ ۳۴ — جان من تنها نه خوبان را صباحت لازم است
• شمارهٔ ۳۷ — در شرع ما که قاعده اختصاص نیست
• شمارهٔ ۳۸ — این نیست عرق کز رخ آن ماه جبین ریخت
• شمارهٔ ۴۰ — جهان نمای درستی، دل شکسته ماست
• شمارهٔ ۳۶ — هر لحظه مزن در، که در این خانه کسی نیست
• شمارهٔ ۳۵ — دل زارم که عمرش جز دمی نیست
• شمارهٔ ۳۹ — این دل ویران ز بیداد غمت آباد نیست
• شمارهٔ ۴۸ — شب غم روز من و ماه محن سال منست
• شمارهٔ ۴۱ — کیست در شهر که از دست غمت داد نداشت
• شمارهٔ ۴۴ — در غمت کاری که آه آتشینم کرده است
• شمارهٔ ۴۲ — عشقبازی را چه خوش فرهاد مسکین کرد و رفت
• شمارهٔ ۴۶ - در زندان قصر — سوگواران را مجال بازدید و دید نیست
• شمارهٔ ۴۷ — ما را ز انقلاب سر انتخاب نیست
• شمارهٔ ۴۳ - درباره انتخابات مجلس — بی‌زر و زور کجا زاری ما را ثمر است
• شمارهٔ ۴۵ — راستی کج کلها عهد تو سخت آمد سست
• شمارهٔ ۵۲ — روزگاریست که در دشت جنون خانه ماست
• شمارهٔ ۵۴ — قمری چو من مدیح تو سرو چمن نگفت
• شمارهٔ ۵۱ — هیچ چیزی نیست کاندر قبضه اشراف نیست
• شمارهٔ ۵۳ — مرگ هم در شبِ هجران به من ارزانی نیست
• شمارهٔ ۵۶ — از ره داد ز بیدادگران باید کشت
• شمارهٔ ۵۵ — آن پابرهنه را که به دل حرص و آز نیست
• شمارهٔ ۴۹ — گرچه مجنونم و صحرای جنون جای من است
• شمارهٔ ۵۰ — غم نیست که با اهل جفا مهر و وفا داشت
• شمارهٔ ۶۰ — آنکه آتش برفروزد آه دل افروز ماست
• شمارهٔ ۶۲ — پیشِ عاقل بی‌تَخَصُّص گر عمل معقول نیست
• شمارهٔ ۵۹ — روزگاریست که در دشت جنون خانه ماست
• شمارهٔ ۶۱ — دوش از مهر به من آن مه محبوب گذشت
• شمارهٔ ۶۳ — غیر خون آبروی توده زحمتکش نیست
• شمارهٔ ۵۸ — کینه دشمن مرا گفتی چرا در سینه نیست؟
• شمارهٔ ۶۴ — زندگانی گر مرا عمری هراسان کرد و رفت
• شمارهٔ ۵۷ — از دست تو کس همچو من بی‌سروپا نیست
• شمارهٔ ۷۱ — «خیزید ز بیدادگران داد بگیرید
• شمارهٔ ۶۶ - در انتقاد از دولت وثوق‌الدوله — آن دست دوستی که در اول نگار داد
• شمارهٔ ۶۹ — ای دودهٔ طهمورث، دل یکدله باید کرد
• شمارهٔ ۷۲ — ز انقلابی سخت جاری سیل خون باید نمود
• شمارهٔ ۶۷ — این ستمکاران که می‌خواهند سلطانی کنند
• شمارهٔ ۶۵ — چمن از لاله چو بنهاد به سر افسر سرخ
• شمارهٔ ۶۸ - در زندان قصر (گویا این غزل موجب قتل فرخی گردیده) — باید این دور اگر عالی و گردون باشد
• شمارهٔ ۷۰ - در زندان قصر — به زندان قفس مرغ دلم چون شاد می‌گردد
• شمارهٔ ۷۶ — جز شور و شر از چشم سیاه تو نریزد
• شمارهٔ ۷۷ — با تو در پرده دلم راز و نیازی دارد
• شمارهٔ ۷۸ — با ادب در پیش قانون هرکه زانو می‌زند
• شمارهٔ ۷۹ — در کهن ایرانِ ویران انقلابی تازه باید
• شمارهٔ ۸۰ — پیش خود تا فکر نفع بینهایت می‌کند
• شمارهٔ ۷۵ — دل در کف بیداد تو جز داد ندارد
• شمارهٔ ۷۳ — نارفیقان چون به یکرنگان دو رنگی می‌کنند
• شمارهٔ ۷۴ — آنکه اندر دوستی ما را در اول یار بود
• شمارهٔ ۸۱ — اگر مرد خردمندی تو را فرزانگی باید
• شمارهٔ ۸۴ — این غرقه به خاک و خون دلی بود
• شمارهٔ ۸۸ — بهار آمد و در جام باده باید کرد
• شمارهٔ ۸۶ — خرم آن روزی که ما را جای در میخانه بود
• شمارهٔ ۸۳ — کام دلم ز وصل تو حاصل نمی‌شود
• شمارهٔ ۸۵ — چون ز شهر آن شاهد شیرین‌شمایل می‌رود
• شمارهٔ ۸۷ — سراپا کاخ این زورآوران گر زیوری دارد
• شمارهٔ ۸۲ — ابر چشم از سوز دل تا گریه را سر می‌کند
• شمارهٔ ۹۳ — چون سبو در پای خم هر کس چو من سر سوده بود
• شمارهٔ ۹۶ — دل مایه ناکامی است از دیده برون باید
• شمارهٔ ۹۱ — نازم آن سروِ خرامان را که از بس ناز دارد
• شمارهٔ ۹۲ — دلم امروز چون قمری سر نالیدنی دارد
• شمارهٔ ۹۵ — گر یوسفِ من جلوه چنین خوب نماید
• شمارهٔ ۹۴ — هر آنکه سخت به من لافِ آشنایی زد
• شمارهٔ ۸۹ — شد بهار و مرغ دل افغان چه بلبل می‌کند
• شمارهٔ ۹۰ — کاخِ جورِ تو گر از سیم بنایی دارد
• شمارهٔ ۹۹ — بهر آزادی هر آن کس استقامت می‌کند
• شمارهٔ ۱۰۱ — گر پریشان خم گیسوی تو از شانه نبود
• شمارهٔ ۱۰۰ - اشاره به نبش قبر کلنل پسیان — با من ای دوست ترا گر سرِ پرخاش نبود
• شمارهٔ ۱۰۲ — چنان کز تاب آتش آب از گرمابه می‌ریزد
• شمارهٔ ۱۰۳ — آن دسته که سرگشته سودای جنونند
• شمارهٔ ۹۷ — پاسبان خفته این دار گر بیدار بود
• شمارهٔ ۹۸ - اولین کابینه سردار سپه — آنان که بی‌مطالعه تقدیر می‌کنند
• شمارهٔ ۱۰۴ — باز دلبر به دلم عزم شبیخون دارد
• شمارهٔ ۱۱۲ — باز طوفان بلا لجهٔ خون می‌خواهد
• شمارهٔ ۱۰۹ — گر از دو روز عمر مرا یک نفس بماند
• شمارهٔ ۱۰۶ — هر شرارت در جهان فرزند آدم می‌کند
• شمارهٔ ۱۰۷ — عمری‌ست کز جگر، مژه خوناب می‌خورد
• شمارهٔ ۱۰۵ — میْ‌پرستانی که از دور فلک آزرده‌اند
• شمارهٔ ۱۱۰ — توده را با جنگ صنفی آشنا باید نمود
• شمارهٔ ۱۱۱ — آنکه از آرا خریدن مَسنَدِ عالی بگیرد
• شمارهٔ ۱۰۸ — آنچه را با کارگر سرمایه‌داری می‌کند
• شمارهٔ ۱۱۷ — یک دم دل ما از غم، آسوده نخواهد شد
• شمارهٔ ۱۱۸ — کانون حقیقت دهن بسته ما بود
• شمارهٔ ۱۱۳ — رسم و ره آزادی یا پیشه نباید کرد
• شمارهٔ ۱۱۹ — دی تا دل شب آن بت طناز کجا بود؟
• شمارهٔ ۱۱۴ — گر بدین سان آتشِ کین شعله‌ور خواهی نمود
• شمارهٔ ۱۱۵ — آن غنچه که نشکفت ز حسرت دل ما بود
• شمارهٔ ۱۲۰ — چو مهربان مَهِ من جلوه بی‌نقاب کند
• شمارهٔ ۱۱۶ — هر جا سخن از جلوه آن ماه پری بود
• شمارهٔ ۱۲۱ — دلت به حال دل ما چرا نمی‌سوزد
• شمارهٔ ۱۲۵ — هر کس که به دل مهر تو مه‌پاره ندارد
• شمارهٔ ۱۲۶ — در جهان کهنه از نو شور و شر باید نمود
• شمارهٔ ۱۲۴ — آن پری چو از، بهر دلبری، زلف عنبرین، شانه می‌کند
• شمارهٔ ۱۲۳ — سر و کارِ من اگر با تو دل‌آزار نبود
• شمارهٔ ۱۲۲ — طوطی که چو من شُهره به شیرین‌سخنی بود
• شمارهٔ ۱۲۷ — حلقه زلفی که غیر تاب ندارد
• شمارهٔ ۱۲۸ — شب که دل با روزگار تار خود در جنگ بود
• شمارهٔ ۱۳۵ — گر در طلبِ اهلِ دلی همدمِ ما باش
• شمارهٔ ۱۲۹ — آنان که از فراعنه توصیف می‌کنند
• شمارهٔ ۱۳۱ — فدای سوز دل مطربی که گفت به ساز
• شمارهٔ ۱۳۳ - درباره کمک به قحطی‌زدگان روسیهٔ بعد از انقلاب — نمود همچو ابوالهول رو به ملت روس
• شمارهٔ ۱۳۲ — یارب ز چیست بر سر فقر و غنا هنوز
• شمارهٔ ۱۳۶ — در چمن ای دل چو من غیر از گلِ یک‌رو مباش
• شمارهٔ ۱۳۰ — شوریده دل به سینه به عنوانِ کارگر
• شمارهٔ ۱۳۴ — تا حیات من به دست نان دهقان است و بس
• شمارهٔ ۱۳۸ — بس تنگ شد از سختی جان حوصله دل
• شمارهٔ ۱۳۹ — ما خِیلِ تُهی‌دست جگرگوشهٔ بختیم
• شمارهٔ ۱۴۴ — تا که در ساغر شراب صاف بی‌غش کرده‌ایم
• شمارهٔ ۱۴۲ — با دشمن اگر میل تو پنداشته بودیم
• شمارهٔ ۱۴۳ — گرچه دل سوخته و عاشق و جان‌باخته‌ایم
• شمارهٔ ۱۳۷ — ای دل اندر عاشقی با طالعِ مسعود باش
• شمارهٔ ۱۴۱ — گرچه ما از دستبرد دشمنان افتاده‌ایم
• شمارهٔ ۱۴۰ — شب چو در بستم و مست از مِیِ نابش کردم
• شمارهٔ ۱۵۲ — گذشتم از سرافرازی، سر افتادگی دارم
• شمارهٔ ۱۴۶ — غم چو زور آور با شادی قدح نوشی کنم
• شمارهٔ ۱۴۸ — گر ز روی معدلت آغشته در خون می‌شویم
• شمارهٔ ۱۴۵ — چون باد تا در آن خم گیسو درآمدیم
• شمارهٔ ۱۴۷ — تا در اقلیم قناعت خودنمایی کرده‌ایم
• شمارهٔ ۱۵۰ — زان طره به پای دل، تا سلسله‌ها دارم
• شمارهٔ ۱۵۱ — خوش آنکه در طریق عدالت قدم زنیم
• شمارهٔ ۱۴۹ — هر چند که با فکر جوانیم که بودیم
• شمارهٔ ۱۵۵ — گر برخی جانان من دلداده نبودم
• شمارهٔ ۱۵۷ — روزگاری شد که سر تا پا دلی غمناک دارم
• شمارهٔ ۱۵۶ — موبه‌مو شرح غمت روزی که با دل گفته‌ایم
• شمارهٔ ۱۵۸ — ز بس از روزگار بخت و سخت و سست دلتنگم
• شمارهٔ ۱۶۰ — دیدی آخر به سر زلف تو پابست شدم
• شمارهٔ ۱۵۹ — به حسرتی که چرا جای در قفس دارم
• شمارهٔ ۱۵۳ — به کوی ناامیدی شمع‌آسا محفلی دارم
• شمارهٔ ۱۵۴ — یاد باد آن شب که جا بر خاک کویی داشتیم
• شمارهٔ ۱۶۸ — ما خیل گدایان که زر و سیم نداریم
• شمارهٔ ۱۶۱ — در میکده گر رند قدح نوش نبودیم
• شمارهٔ ۱۶۲ — دیشب از غم تا سحرگه آه سردی داشتم
• شمارهٔ ۱۶۶ — ز خودآراییِ تن جامهٔ جان چاک می‌خواهم
• شمارهٔ ۱۶۷ — ما مست و خراب از می صهبای الستیم
• شمارهٔ ۱۶۵ — از پی دیوانگی تا آستین بالا زدیم
• شمارهٔ ۱۶۳ - تحت نظر بودن پس از مراجعت از اروپا — فصل گل چو غنچه، لب را از غم زمانه بستم
• شمارهٔ ۱۶۴ - در زندان قصر — ترسم ای مرگ نیایی تو و من پیر شوم
• شمارهٔ ۱۶۹ — سر خط عاشقی را روز الست دادم
• شمارهٔ ۱۷۲ — بستهٔ زنجیر بودن هست کارِ شیر و من
• شمارهٔ ۱۷۳ — گر خدا خواهد بجوشد بحر بی‌پایان خون
• شمارهٔ ۱۷۵ — تا چند هوسرانی، دندان هوس بشکن
• شمارهٔ ۱۷۰ — به باد روی گلی در چمن چو ناله کنم
• شمارهٔ ۱۷۶ — ای توده دست قدرت از آستین برون کن
• شمارهٔ ۱۷۴ — از جور چرخ کج‌روش، وز دست بخت واژگون
• شمارهٔ ۱۷۱ — بس به نام عمر مرگ هولناکی دیده‌ام
• شمارهٔ ۱۸۱ — آن زمان که بنهادم سر به پای آزادی
• شمارهٔ ۱۸۳ — به جز این مرا نماند، پس مرگ سرگذشتی
• شمارهٔ ۱۸۲ — دست اجنبی افراشت، تا لوای ناامنی
• شمارهٔ ۱۷۷ — تا در خم آن گیسو چین و شکن افتاده
• شمارهٔ ۱۷۹ — زین قیامی که تو با آن قد و قامت کردی
• شمارهٔ ۱۷۸ — خوبرویان که جگر گوشه نازند همه
• شمارهٔ ۱۸۴ — بی‌پرده برآمد مهر زین پرده مینایی
• شمارهٔ ۱۸۰ - در زندان قصر — ریز بر خاک فنا ای خضر آب زندگی
• شمارهٔ ۱۸۵ — نیمه شب زلف را در سایه مه تاب دادی
• شمارهٔ ۱۸۶ — آن زلف مشکبو را، تا زیب دوش کردی
• شمارهٔ ۱۸۹ — دل ز غم یک پرده خون شد پرده‌پوشی تا به کی؟
• شمارهٔ ۱۸۸ — قسم به عزّت و قَدر و مقامِ آزادی
• شمارهٔ ۱۸۷ — زالِ گردون را نباشد گر سرِ رویین‌تنی