شمارهٔ ۱۳۶ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساساتی چون امید و ناامیدی سخن می‌گوید. او خوشحال است که دلش هنوز خراب نشده و تسلیم این دو حالت نمی‌شود. او بیان می‌کند که در یک صبح به دنبال نور امید نمی‌رود و در یک شب غمگین نمی‌گذارد که تاریکی و ترس او را در بر بگیرد.