شمارهٔ ۱۹۶ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به یاد روزی می‌افتد که هیچ چیزی در زمین و آسمان جز فرمان‌برداری از God وجود نداشت و حتی راهنمایی هم برای هدایت نبود. او خود را به عنوان مسیریاب در راه عرفان معرفی می‌کند و نشان می‌دهد که در آن زمان، راهی برای هدایت و رهنما وجود نداشت.