شمارهٔ ۲۰۲ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به وضعیت نابسامان و نامشخص جهان در آن زمان اشاره می‌کند. او از قرن طلایی سخن می‌گوید اما اذعان دارد که در کشوری که امکاناتی مانند راه آهن وجود ندارد، آدم‌ها نمی‌توانند پیشرفتی داشته باشند. روشن بودن افق زمانه و تکلیف جهانیان در این شرایط غیرممکن به نظر می‌رسد.