شمارهٔ ۲۲۹ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به حال افسرده و غم‌انگیز جغدی اشاره می‌کند که در این سرزمین ناله می‌کند. او می‌گوید اگر کسی یک لحظه گوش‌هایش را باز کند، از هر طرف صدای مظلومیت و درد و رنج به گوش او خواهد رسید. به نوعی، این شعر بیان‌گر حس اضطراب و غم در جامعه است.