شمارهٔ ۲۶۴ فرخی یزدی
فرخی یزدی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
در پای گلی شبی نهاده سر خویش
دادم به چمن آب ز چشم تر خویش
آنگاه چو مرغ در قفس، با اندوه
کردم سر خویش را بزیر پر خویش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر از احساسات عمیق خود سخن می‌گوید. او سر خود را بر روی زمین نرم و گلی گذاشته و با اشک‌هایش به چمن آب می‌دهد. سپس مانند پرنده‌ای در قفس، غمگین و دلتنگ در زیر پر خود پنهان می‌شود. احساس تنهایی و اندوه در این شعر به خوبی بیان شده است.