شمارهٔ ۲۷۸ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از حسرت و آرزو برای زندگی بهتر صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که دیگر نه به دنبال آرزوهای بزرگ است و نه غم و اندوه جهان را تحمل می‌کند. او تنها به ساده‌زیستی و لذت کوچک از زندگی، یعنی یک لقمه نان، بسنده می‌کند و از غم و اندوه دوری می‌جوید.