شمارهٔ ۲۷۹ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حال درونی خود سخن می‌گوید. او با وجود چشمان سرخ و چهره زرد، احساس خوبی دارد و با وجود ناله و درد، از زندگی راضی است. او می‌گوید که دیگران به دنبال شادی و آرامش هستند، اما او تنها کسی است که با غم و درد هم خوشحال است.