شمارهٔ ۲۸۵ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به توصیف حال و وضعیت خود می‌پردازد. او خود را به عنوان فردی پرجنب‌وجوش و همیشه در حال حرکت معرفی می‌کند و به نوعی از تغییر و تحول درونی سخن می‌گوید. همچنین، او به تصویر مرغی خاموش در شب اشاره می‌کند که نمادی از سکوت و آرامش است. در نهایت، شاعر خود را در جمع رندانی می‌بیند که برای فرار از عادات روزمره و زندگی پاک و آرامی بر دوش دیگران، در حال گشت و گذار هستند.