شمارهٔ ۳۵۳ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان فقر و نیازمندی جامعه‌ای می‌پردازد که هرچند خود را پاکباز و بی‌نیاز می‌دانند، اما در عین حال دست به سوی دیگران دراز می‌کنند. شاعر اشاره می‌کند که اگر اشراف طمعکار مانع نشوند، این افراد با وجود فقر نیز می‌توانند از نعمت‌ها بی‌نیاز باشند.