شمارهٔ ۳۶۱ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به مرغی اسیر اشاره می‌کند که به دلیل محدودیت‌ها و بستن بال‌هایش، حوصله‌اش کم شده است. او از مرغ می‌خواهد که صبر کند و بداند که می‌تواند روزی آزادانه پرواز کند و از این شب سخت پاداش خوبی خواهد گرفت.