شمارهٔ ۴ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از رنج و درد ناشی از جهل و نادانی سخن می‌گوید که مانند زنجیری، پریشانی‌های زندگی را به هم متصل کرده است. او به قضاوت‌های نادرست دیگران اشاره می‌کند و می‌گوید که این قضاوت‌ها داغی سیاه بر پیشانی ما گذاشته است، که نشان‌دهنده شرم و درد ماست.