شمارهٔ ۱۰ ظهیر فاریابی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت به رابطه نزدیک خود با دوستش اشاره می‌کند. او همیشه چشمی بر چهره دوستش دارد و او را از طریق چشمش می‌بیند. برای او فرقی نمی‌کند که این دو جدایی داشته باشند یا خیر؛ ممکن است دوستش در جای دیده‌اش باشد یا چشمش به خود دوستش نظر دارد. این بیان نشان‌دهنده عشق و توجه عمیق شاعر به دوستش است.