شمارهٔ ۲۳ ظهیر فاریابی
ظهیر فاریابی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
بر کرده چو مه سر از گریبان می رفت
در دامن خورشید خرامان می رفت
گه گه به سخن درآمده لعل لبش
گویی عرق از چشمه حیوان می رفت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر از زیبایی و جاذبه یک دختر سخن می‌گوید. او مانند ماه از داخل دامن خود خارج می‌شود و با حرکتی نرم و دلنشین به سمت خورشید می‌رود. دختر در حین حرکت، با لبان خود سخن می‌گوید و جذابیت او به گونه‌ای است که گویی عرق از چشمه‌ای زنده و باطراوت می‌ریزد.