شمارهٔ ۲۹ ظهیر فاریابی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، خسرو وقتی که با شادابی جامی می‌نوشد، به معانی عمیق و زیبا می‌اندیشد. او می‌گوید که اگر خداوند گاه‌گاهی این گمشده را با لطف و رحمت خود به یاد آورد، از رحمت او کاسته نخواهد شد.