شمارهٔ ۳۹ ظهیر فاریابی
ظهیر فاریابی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای شب،نه ز زلف اوست بر پای تو بند
پس دیر و دراز درکشیدی تا چند؟
وی صبح، تو نیستی چو من عاشق و زار
من می گریم بس است باری تو بخند!
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر به زیبایی و دل‌امدگی خود از معشوق اشاره می‌کند. او با اشاره به زلف‌های زیبای معشوق که همچون شباهنگام به پای او بند شده‌اند، از درد و رنج عاشقی خود می‌گوید. شاعر از معشوق می‌خواهد که به خوشحالی خود ادامه دهد، در حالی که او در غم عشقش می‌گرید. در کل، ابیات بیانگر احساسات عمیق و متضاد عشق و غم هستند.