شمارهٔ ۴۸ ظهیر فاریابی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر احساسات درونی خود را با تصاویری از آتش و شمع توصیف می‌کند. او به شدت از درد و رنج درونی رنج می‌برد و می‌گوید که همچون شمعی که می‌سوزد، از دلش آتش برمی‌خیزد. جانش نزدیک به لبانش است و زبانش تاب بیان این احساس را ندارد. در نهایت، او اشاره می‌کند که این آتش دلش به قدری شدید است که به نوعی به آب شدن و تسکین در دهانش می‌انجامد.