شمارهٔ ۴۹ ظهیر فاریابی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و جذابیت سخن گفتن یک فرد می‌پردازد. وقتی او صحبت می‌کند، شیرینی کلامش همچون شیرینی دهن است. همچنین، می‌گوید که چشمی که به او نگاه می‌کند، از حسرت زیبایی‌اش آب دهانش می‌آید. در واقع، این شعر به تأثیر شگفت‌انگیز و جذاب کلام و چهره محبوب اشاره دارد.