شمارهٔ ۳۸ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و محبوبیت گل و محبوبش اشاره می‌کند. اگر سوسن صفت بود، هیچ کس جز به زبان گل، از زیبایی محبوبش نمی‌شنید. شاعر به خرم‌بودن دل‌های مردم در زمان گل اشاره می‌کند، هرچند خود او از شادی خبری ندارد. او همچنین از این می‌گوید که گرچه در هر لحظه به گلزار می‌رود، تنها از درد و فقر دلش سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به تفاوت‌های عمیق بین زیبایی چهره محبوب و گل‌ها اشاره کرده و بیان می‌کند که دنیا به اعتبار لحظات خوب و بدش ارزشی ندارد، و او نه خندیده و نه در خود فرو رفته است.