غزلیات — دیوان اشعار ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

• شمارهٔ ۲ — محنتی هر ساعت از تو پیش می آید مرا
• شمارهٔ ۴ — از آن در سینه دارم دل که باشد درد و داغ آنجا
• شمارهٔ ۳ — مخواه از دوستان ای دوست عذر کم‌نگاهی را
• شمارهٔ ۵ — ز گریه منع مکن دیده پر آب مرا
• شمارهٔ ۶ — بهر قتلم یک نفس بس نرگس جانانه را
• شمارهٔ ۱ — چشم ترم به آب رسانیده آب را
• شمارهٔ ۷ — چون گرم گریه کردم چشم گهرفشان را
• شمارهٔ ۱۳ — منت ایزد را که سودای توام از سر نرفت
• شمارهٔ ۱۴ — ز یار شکوه عاشق به کفر نزدیک است
• شمارهٔ ۹ — مرا کناره ی جویی و یک سبوی شراب
• شمارهٔ ۱۱ — بی‌گل روی تو بر ما جام صهبا آتش است
• شمارهٔ ۱۲ — تار زلفت گر چو بخت تار با ما یار نیست
• شمارهٔ ۱۵ — گرنه دلجویی نمودی قامت دلجوی دوست
• شمارهٔ ۱۰ — عشق گل گر آشکارا کرد بلبل باک نیست
• شمارهٔ ۸ — سوختم ترسم که رویش دیده باشد بی نقاب
• شمارهٔ ۱۹ — یار شادان رفت و با خود جان ناشادم نبرد
• شمارهٔ ۲۰ — مطلب هرکس که بینی مالی و جاهی بود
• شمارهٔ ۲۱ — اگر خاک سر کویش که بر خونم شرف دارد
• شمارهٔ ۱۸ — ز ضعف تن مژه‌ام را به هم رسیدن نیست
• شمارهٔ ۱۷ — لب ز کوثر تر نمی‌سازیم ما تا آتش است
• شمارهٔ ۲۳ — تابم به تن از طرهٔ پیچان تو افتاد
• شمارهٔ ۲۲ — مرا لب‌های آتشناک آن جانانه می‌سوزد
• شمارهٔ ۱۶ — نسبتی محراب ابرو را به هر محراب نیست
• شمارهٔ ۲۹ — به افسون بخت من چین از جبین یار نگشاید
• شمارهٔ ۲۸ — در سینه ای که عشق درآمد هوس نماند
• شمارهٔ ۲۴ — نمی‌خواهم کسی با نازنین من سخن گوید
• شمارهٔ ۳۰ — دیوار و در آلوده به خون جگرم کرد
• شمارهٔ ۲۶ — دل به چین زلف بندم چین ابرو چون بپاید
• شمارهٔ ۲۵ — چو از کنار من آن غمگسار برخیزد
• شمارهٔ ۲۷ — دوزم شکاف سینه چو دل جلوه گاه کرد
• شمارهٔ ۳۱ — دردا که یار بر سر لطف نهان نماند
• شمارهٔ ۳۶ — به پیش آتش آهم زبانهٔ آتش
• شمارهٔ ۳۷ — هرچند شمع مجلسی، ای دل خموش باش
• شمارهٔ ۳۸ — اگر سوسن صفت بودی زبانی در دهان گل
• شمارهٔ ۳۹ — ز مژگان پر برآوردست و سویش می‌پرد چشمم
• شمارهٔ ۳۳ — جان سپردیم و اسیریم درین دام هنوز
• شمارهٔ ۳۴ — از صبوری لاف زد خون دل ناشاد ریز
• شمارهٔ ۳۵ — بحمدالله که در قتلم تعلل کرد گیسویش
• شمارهٔ ۳۲ — هرگز دل شکسته ما شادمان نبود
• شمارهٔ ۴۱ — ما پای در گل از دل دیوانهٔ خودیم
• شمارهٔ ۴۶ — سرو من آمد به باغ ای سرو، سربازی مکن
• شمارهٔ ۴۲ — باورم آید اگر گوید جفا کمتر کنم
• شمارهٔ ۴۳ — بر سر کوی تو روزی چند جا می‌خواستیم
• شمارهٔ ۴۵ — مژده باد ای دل که باز آن شمع را پروانه‌ام
• شمارهٔ ۴۴ — زهر چشم تندخویی کو که دل پرخون کنم؟
• شمارهٔ ۴۰ — یاد آن روزی که یاری چون تو در برداشتم
• شمارهٔ ۴۷ — یا رضای دوست باید یا رضای خویشتن
• شمارهٔ ۵۳ — بنشست دلم عمری چون گرد به راه او
• شمارهٔ ۵۵ — تا کی کنی آزار من زار شکسته
• شمارهٔ ۵۴ — تا به گلشن رفته ای بلبل به فریاد آمده
• شمارهٔ ۵۲ — خرّم آن ساعت که نوسازد دلم پیمان تو
• شمارهٔ ۵۰ — من گرفتم آفتاب از چارسو آید برون
• شمارهٔ ۵۱ — گرچه در آینه ممکن نبود جان دیدن
• شمارهٔ ۴۸ — مرا بیگانه ای بیگانه میگرداند از یاران
• شمارهٔ ۴۹ — دگر بر گریه قادر نیست چشم اشکبار من
• شمارهٔ ۵۶ — خوشا روزی که یادی از من آواره می‌کردی
• شمارهٔ ۶۱ — آفت صد دودمانی آتش صدخرمنی
• شمارهٔ ۵۷ — گفتگویت می‌دهد یاد از عتاب تازه‌ای
• شمارهٔ ۶۰ — خوشم که با لب او آشنا نشد سخنی
• شمارهٔ ۵۹ — تو چون هرگز غمی از خاطرم بیرون نمی‌کردی
• شمارهٔ ۵۸ — می‌خورم می از برای گریهٔ مستانه‌ای