شمارهٔ ۵۶ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر حسرت و غم یک عاشق است که از معشوق خود یاد می‌کند. شاعر به یاد روزهایی می‌افتد که معشوق به او توجه می‌کرد و درد و رنج عشق را آسان می‌کرد. او می‌گوید اگر معشوق همین قدر به او فکر می‌کرد، حالش بهتر می‌شد و دیگر دچار رسوایی نمی‌گردید. شاعر احساس می‌کند که جهان پر از مکافات است و باید تاوان ستم‌هایی که به عاشقان می‌شود را بپردازد. در نهایت، او به معشوق می‌گوید که اگر ناله کند، باعث می‌شود او نیز به حال او تأسف بخورد و درد و رنجش را درک کند.