شمارهٔ ۱۳ ابوالحسن فراهانی
ابوالحسن فراهانی / قطعات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گفتی که پلی بسازی از بهر خدا
از بهر خدا نه بلکه از بهر نمود
رفتی و دو طاق ساختی برنهری
کان نهر به پل پر احتیاجیش نبود
چون ساخته شد به طالع مسعودت
شد آب از آن نهر و به کلی مقصود
آخر آورد چشمهاش آب سیاه
این پل از بس که در ره آب گشود
دانی به چه ماند پلت ای مردم چشم
دانی که چه باشد پلت ای معدن خود
این پل به پل ابروی من می ماند
زیرا که دو طاق است و از آن جانب رود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر با اشاره به ساختن پل به نام خدا، به نیت واقعی اشارة می‌کند که این پل برای نمایش و به نمایش گذاشتن ساخته شده است. او به توصیف پل می‌پردازد که بر روی نهر بی‌نیاز از پل ساخته شده و در نهایت آب نهر از زیر آن می‌گذرد. شاعر از خلقت پل به چشم و ابروی خود تشبیه می‌کند و بیان می‌کند که این پل هم مثل ابروهایش دو طاق دارد و از آن طرف رودخانه قرار گرفته است. در نهایت، این اثر نمادی از زیبایی و مظهر خودخواهی است.