شمارهٔ ۱۷ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به زیبایی یار خود اشاره می‌کند و می‌گوید که چنین زیبایی مشابهی در آسمان وجود ندارد. او تأکید می‌کند که عکس‌های معمولی، مانند تصویر خورشید در آب، نمی‌توانند به زیبایی او باشند. شاعر از ابراز احساساتش هراس دارد و نگران است که اگر نقاب یار برداشته شود، چه نتیجه‌ای خواهد داشت. او از درد دوستی رنج می‌برد و از این می‌ترسد که بعد از مرگش نیز روحش در عذاب باشد.