شمارهٔ ۲۹ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار از درد و رنجی که از محبت و بدرفتاری یار می‌کشد، سخن می‌گوید. او خود را مانند لشکری شکست‌خورده می‌بیند که دلی پاره‌پاره دارد. دلش از غم و اندوه به دام او افتاده و او را به سمت مرگ می‌کشاند. زاری‌هایش هم اثری بر دشمنان ندارد و ناتوانی خود را در پیدا نکردن چاره‌ای از دوستش ابراز می‌کند. عشق را به عنوان عاملی متضاد معرفی می‌کند که گاهی جان و گاهی دین و دل می‌طلبد و از مخاطب می‌پرسد که در این بین، او چه جایگاهی دارد.