شمارهٔ ۳۱ ابوالحسن فراهانی
ابوالحسن فراهانی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
گرز آن که دوش از سر غفلت به دقت خواب
سویت کشیده ام نه بوجه صواب پای
آورده ام حدیث غریبی که اعتراض
زین عذر تازه آورد اندر رکاب پای
تو قبله جهانی و رسم است این که خلق
بر قبله میکشند به هنگام خواب پای
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف خواب و غفلت می‌پردازد و اشاره می‌کند که چگونه در حالی که دقت خواب او را به سمت معشوق کشیده، به اشتباه از او انتقاد می‌کند. همچنین به این نکته اشاره دارد که تو در چشم جهانیان محبوب و مقصود هستی و به همین خاطر، مردم در هنگام خواب به سوی تو توجه دارند. این شعر به نوعی بیانگر احساسات عاشقانه و توجه به معشوق در لحظات استراحت و خواب است.