شمارهٔ ۱۱ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از غم و درد دل خود سخن می‌گوید. او می‌گوید که گاهی دل غمزده می‌شود اما برعکس، جانش شاد می‌شود. فلک ممکن است فریب بدهد و هر کسی را به آرزوهایش نزدیک کند. شاعر از معشوقش می‌خواهد که از دیر آمدنش ناراحت نشود، زیرا کسی را ندارد که او را در شرایط سخت یاری کند. زمانه با بی‌رحمی و سختی به او می‌زند و او را به یاد جفای معشوقش می‌اندازد. او از ناله کردن نمی‌خواهد بگریزد، زیرا امید دارد که یک شب ناله‌اش به نتیجه برسد و به خواسته‌اش برسد.