شمارهٔ ۱۳ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر به احساس عشق و شوق به معشوقش می‌پردازد. او می‌گوید که اگر معشوق را نبیند، نوشیدن شراب (عشق) چه فایده‌ای دارد، زیرا چشم معشوق مانند ساقی است که به او می‌نوشاند. شاعر از مستی ناشی از نگاه معشوق سخن می‌گوید و می‌افزاید که از مدتی پیش در دل معشوق غیبت کرده و حالا به یاد او می‌افتد. در انتها، به نوعی تناقض می‌پردازد که ناله و گریه‌اش را کم کند، ولی نمی‌تواند زیرا احساساتش هر لحظه او را به یاد معشوق می‌آورد.