شمارهٔ ۲۶ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف احساسات عمیق خود در مورد عشق و جدایی می‌پردازد. او از اشک‌هایی که بر دامنش ریخته می‌شود حرف می‌زند و بیان می‌کند که وقتی دامنش تر شود، دیگر او را نمی‌بیند. شاعر به زیبایی گل و تأثیر رنج و گریه بر آن اشاره می‌کند و می‌گوید اگر معشوقش به او ظلم کند، چگونه می‌تواند خونش را بر گردن او بریزد. در نهایت، او از یادآوری روزهایی صحبت می‌کند که چشمش روشن بود به خاطر عطر پیراهن معشوق.