شمارهٔ ۲۸ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره احساس ناامیدی و پشیمانی شاعر نسبت به عشق و رابطه‌ای ناتمام است. شاعر از باغبانی می‌گوید که از دیدن زیبایی‌های گلستان لذت نمی‌برد، زیرا گل‌هایی که نتوانسته بچیند، او را از آنچه دوست می‌دارد دور نگه داشته‌اند. او همچنین اشاره می‌کند که نه از رقیبان، بلکه از درد و دل شکسته خودش می‌هراسد. در نهایت، شاعر حسرت می‌خورد که اگر عشق و زیبایی به او سودی برسانند، خود او از این پشیمانی رنج می‌برد. به طور کلی، شعر بیانگر حسرت و ناکامی در عشق است.