شمارهٔ ۳۶ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر تضاد میان عقل و عشق است. عقل می‌گوید که نباید عشق را فراموش کرد و عشق در مقابل می‌گوید که نباید به حرف‌های عقل گوش داد. شاعر همچنین به دشواری و درد عشق اشاره می‌کند، و می‌گوید که خواب و آسایش برای عاشقان امکان‌پذیر نیست. او از معشوقه‌اش می‌خواهد که به دلش رحم کند و او را از قفسی که در آن گرفتار شده آزاد کند. در نهایت، شاعر احساسات متناقضی را بیان می‌کند که او را به گریه واداشته و نمی‌تواند بین این دو تصمیم بگیرد.