شمارهٔ ۳۸ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر احساس درد و تلخی را به تصویر می‌کشد. او از عدم پیدا کردن حریف و دوستی که بتواند غم و دردش را درک کند رنج می‌برد. وعده وصال و دیدار یار، به فردا موکول شده که این موضوع برای او کافی نیست، چرا که می‌داند صبح به شب نخواهد رسید. شاعر از معشوق می‌خواهد که به او مهر و محبت نداشته باشد و در عوض از بدگویی درباره او خودداری کند. او به نوعی از بی‌عدالتی و ناتوانی دیگران در درک احساساتش شکایت دارد و از شنیده نشدن نامش ناراحت است.