شمارهٔ ۴ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر شاعر از عشق و دلدادگی صحبت می‌کند. او به شخصی اشاره می‌کند که نگاهش دل او را ربوده و با دیدن گریه‌اش از او طلب عذر می‌کند. شاعر می‌گوید که همین توجه محبوب به او کافی است تا اعتبارش در کوی عشق حفظ شود، زیرا هرکس او را دیده به او ارادت ورزیده است. در ادامه، او به شدت عشق اشاره می‌کند و می‌پرسد اگر چهره محبوبش سوزناک‌تر از آتش است، پس چطور موهایش او را ترک کرده‌اند. همچنین، اشاره می‌کند که لبان محبوب مانند شراب هستند و چشمانش باعث حیرت و سرگشتگی او شده است.