شمارهٔ ۴۳ ابوالحسن فراهانی
ابوالحسن فراهانی / غزلیات ناتمام / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
باز عشقش تازه کرد از نو دل افسرده را
آری آتش آب حیوان است شمع مرده را
از نگاهش دارم امید وصالی زان که گاه
می‌رود صیاد از پی ، صیدِ پیکان خورده را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از نو عشق را در دل افسرده‌اش زنده می‌کند. او می‌گوید که عشق مانند آتش برای شمعی که خاموش شده، حیات دوباره را به ارمغان می‌آورد. همچنین از امیدی می‌گوید که از نگاه معشوق به دلش می‌رسد؛ زیرا گاهی وقت‌ها صیاد (عاشق) به دنبال شکار (محبوب) می‌رود، حتی اگر زخمی شده باشد.