شمارهٔ ۴ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر با نگاهی بی‌احساس به مسأله‌ای اشاره می‌کند که انسان‌ها به دلیل عواطف و رفتارهای ناپسند خود، از چیزهایی که حقایق هستند، غافل‌اند. او به نوعی ناتوانی در درک واقعیت‌ها اشاره دارد و می‌گوید که دشمنی و بدی در میان مردم، همچون یک رسم قدیمی، وجود دارد. این دشمنی می‌تواند در بسیاری از موقعیت‌ها، حتی نسبت به چیزهای بی‌اهمیت مثل باران بی‌محتوا، نمود پیدا کند.