شمارهٔ ۱۱۶ - تاریخ رحلت امیر سید عبدالله خان اتابکی شاعر معروف ادیب الممالک
ادیب الممالک فراهانی / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
دریغ کز اثر تندباد سخت سیاه
شکست گلبنی از گلشن شرف ناگاه
ز خاندان نبی هم زدودمان صفی
برفت مردی دانش پژوه و کارآگاه
جهان فضل و محامد سپهر هوش و ادب
ابوالمفاخر و المجد امیر عبدالله
امیر داشت تخلص که از کمال و هنر
همیشه بر درش استاده بود خبل و سپاه
بروز نیمه شعبان برات خلد و بقا
گرفت و در صف مینو قدم نهاده براه
ز ماتمش قد تیر دبیر شد چو کمان
نمود اطلس نیلی فلک پرند سیاه
ستاره گفت عفی الله عن جرائمه
سپهر گفت سقی الله تربه و ثراه
برای سال وفاتش امیری ازیم طبع
کشید مصرع نغزی مناسب و دلخواه
فقال ضم به آخر الفراق و قل
لقد فقدت امیرالکلام عبدالله
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به سوگ امیر عبدالله، فردی با دانش و فضل، می‌نویسد که ناگهان بر اثر طوفانی سخت از دنیا رفته است. شاعر اشاره می‌کند که او از خاندان نبی و شخصیت برجسته‌ای در علم و ادب بوده و در روز نیمه شعبان به دیار باقی رفته است. مرگ او تأثیر زیادی بر جهان ادب گذاشته و شاعر با بیان احساسات خود، فقدان او را به شکلی عمیق و غم‌انگیز ابراز می‌کند. نهایتاً، شاعر از فراغ او به عنوان «امیرالکلام» یاد می‌کند و فقدانش را از دست دادن یک شخصیت بزرگ و ارزنده می‌داند.