شمارهٔ ۷۰ - مرثیه ادیب الممالک

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره دل‌تنگی و غم شاعر به خاطر فقدان شخصی عزیز است. شاعر به یاد نوجوانی خود اشاره می‌کند که همچون درختی نونهال است و به دنیای جدید گام نهاده است. او از نور و روشنی که از آن شخص زنده می‌شود یاد می‌کند و سپس به ناگهان از دست رفتن او را تجربه می‌کند. شاعر از اشک‌هایش و داغ عمیق فراق می‌گوید و می‌گوید که زندگی‌اش به خاطر این فقدان تیره و تار شده است. او در غم این عزیز از دست رفته، احساس شکست و اندوه عمیق می‌کند و داغ هجرت او را بر دل دارد.