شمارهٔ ۵ - گوشواره ادیب الممالک
ادیب الممالک فراهانی / رباعیات طنز / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
زر در رهت از چهره نثار آوردم
گوهر ز دو چشم اشکبار آوردم
گر باد صبا رساند اندر گوشت
از آه شبانه گوشوار آوردم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر با نثار کردن زر و گوهر به معشوق خود ابراز عشق و محبت می‌کند. او این اشیای گرانبها را به عنوان نشانه‌ای از احساساتش می‌آورد و در پایان می‌گوید اگر باد صبا این پیام را به معشوق برساند، از دل‌تنگی‌ها و شب‌های پرآه خود، گوشواره‌ای از آتش نیز خواهد آورد. این شعر نشان‌دهنده عمیق‌ترین احساسات عاشقانه و فداکاری است.