شمارهٔ ۷ - دست بنده و خلخال ادیب الممالک
ادیب الممالک فراهانی / رباعیات طنز / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
چون شد دل و جانم از نگاهی مستت
دل شد که چو دست بند بوسد دستت
جان نیز بهم چشمی دل شد خلخال
وز چشم برون آمده شد پابستت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از تأثیر عمیق نگاهی که از سوی معشوق به او معطوف شده صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که دل و جانش تحت تأثیر این نگاه به گونه‌ای مسحور شده‌اند که دلش می‌خواهد دست معشوق را ببوسد و جانش نیز با نگاهی به چشم‌های او، به مانند زیورآلاتی به او وابسته شده است. در کل می‌توان گفت که عشق و جذبه معشوق، شاعر را دچار دگرگونی عمیق کرده است.